بسي صورت بگرديدست عالم

شاعر : سعدي

وزين صورت بگردد عاقبت همبسي صورت بگرديدست عالم
که دنيا را اساسي نيست محکمعمارت با سراي ديگر انداز
که کوته باز مي‌باشد دمادممثال عمر، سر بر کرده شمعيست
کزو هر لحظه جزوي مي‌شود کمو يا برف گدازان بر سر کوه
که گر بازش کني دستست و معصمبسا خاکا به زير پاي نادان
نه هرگز چاه پر گردد به شبنمنه چشم طامع از دنيا شود سير
نمي‌جنبد دل فرزند آدمگل فرزند آدم خشت کردند
منه بر هم که برگيرندش از همبه سيم و زر نکونامي به دست آر
سليمان را برفت از دست، خاتمفريدون را سرآمد پادشاهي
که آن را تا قيامت نيست مرهمبه نيشي مي‌زند دوران گيتي
محالست انگبين در کام ارقموفاداري مجوي از دهر خونخوار
که شاهان عجم کيخسرو و جمبه نقل از اوستادان ياد دارم
چنان پرهيز کردندي که از سمز سوز سينه‌ي فرياد خوانان
به تنگ آيد روان در حلق ضيغمکه موران چون به گرد آيند بسيار
و ان طال المدي يوما باظلمو ما من ظالم الا و يبلي
نگويند از حرم الا به محرمسخن را روي در صاحبدلانست
که پيشش مدح گويند از قفا ذمحرامش باد ملک و پادشاهي
وگر بر خود کند ديباي معلمعروس زشت زيبا چون توان ديد
به نيزه نيز بربستست پرچماگر مردم همين بالا و ريشند
ندانم بشنود نوئين اعظمسخن شيرين بود پير کهن را
سپهدار عراق و ترک و ديلمجهان‌سالار عادل انکيانو
فريدونست و روز رزم رستمکه روز بزم بر تخت کياني
الا گر هوشمندي بشنو از عمچنين پند از پدر نشنوده باشي
چنان زي در ميان خلق عالمچو يزدانت مکرم کرد و مخصوص
نباشد، همچنان باشي مکرمکه گر وقتي مقام پادشاهيت
سخن ملکيست سعدي را مسلمنه هر کس حق تواند گفت گستاخ
بهشت جاوداني يا جهنممقامات از دو بيرون نيست فردا
که فردا برخوري والله اعلمبکار امروز تخم بيک نامي
به دولت شادمان از بخت خرممدامت بخت و دولت همنشين باد
به دست چپ عنان خنگ ادهمبه دست راست قيد باز اشهب
سعادت همره و اقبال همدمسر سالت مبارک باد و ميمون
که ماند زنده تا ديگر محرممحرم بر حسود ملک و جاهت